De groenteman noemt mij broeder. Hij glimlacht en steekt een hand uit die ik schud. Dan bedekt hij zijn hart met de hand die ik zojuist geschud heb. Ik doe hetzelfde. Het ritueel is heilig en groter dan de groenten, de groenteman en mijzelf.

Als de groenteman er niet is, neemt een jongen het over. De jongen noemt mij buurman. We schudden geen handen en laten onze harten onbedekt. Maar we maken grappen over het weer. Ik zeg: 'Zondag begint de zomer.' De jongen lacht en laat een tomaat vallen, die hij vangt nog voordat deze van de toonbank op de vloer rolt. Nu lach ik ook. De jongen is opgelucht. Ik ook.

Een aankoop zonder ritueel is slechte marketing voor de multiculturele samenleving.

In de documentaire 'Teledoc: Nederwiet' volgen programmamakers Hans Pool en Maaik Krijgsman onder andere een vader en zijn zoon, die een wietplantage runnen. De zoon knipt de wiet die de vader grootgebracht heeft. Het knippen van nederwiet is een onderdeel van het proces om het plantje tot een rookbaar eindproduct te maken, maar de vader is de echte hoofdrolspeler.

Met een Fries accent en een vooroorlogse guitigheid bestempelt de vader keer op keer zijn rol als belhamel. Het takje nederwiet dat uit het hoofd van de vader lijkt te groeien en de zwarte vingertoppen, die volgens eigen zeggen aantonen dat het THC-gehalte aan de hoge kant is, zijn meer dan een symbool voor de vrijheid, die de ondernemer zich toeeigent. Het is vooral een parodie op de vader en op de vrijheid die hij ongevraagd neemt.

Maar wat is er mis met een parodie?

Vrijwel alle mensen die in de documentaire voorkomen zijn een parodie van het karakter dat ze spelen. We zien een jonge pianist, die 28 dagen lang gaat afkicken van de nederwiet, omdat hij meer piano had kunnen spelen als hij minder geblowd had. Maar we zien ook de schaduwkant van het vak: executies en afrekeningen in het criminele circuit. De criminaliteit is een parodie geworden wanneer nederwiet ondernemers afgeknald worden in doorsnee woonwijken in Zuid-Holland.

De parodie valt steeds meer samen met de personages in de originele situatie. De parodie maakt promotie. Spoedig zullen we geen onderscheid meer maken tussen de realiteit en de parodie.

Tegen het einde van de documentaire zien we de vader met zwarte vingertoppen in de rechtszaal zitten terwijl hij door de rechter veroordeeld wordt tot 80 uur taakstraf. Van de belhamel is niet veel overgebleven. Ook het systeem blijkt een parodie wanneer de rechters voor het nederwietbeleid in Nederland geen sluitende antwoorden hebben.

De jonge pianist heeft al 9 maanden niet meer geblowd. We zien hem opstaan van achter zijn vleugel op het podium en we zien hem onder luid applaus van publiek bloemen in ontvangst nemen. Dan zien we hem nonchalant naar achter de coulissen huppelen. Op straat rookt hij een sigaret. De jonge pianist is een ander mens. Een parodie is hem vreemd.

De twee zachte broodjes met roomkaas en tomaat en sla, een beetje peper en een beetje zout, hebben niet veel te maken met de keurslager in de straat. Toch haal ik ze daar. De blonde dame achter de toonbank roept: "Zeg het maar, jongeman." En dan zeg ik het.

De collega van de blonde dame klaagt, maar ook niet echt. Daarom gaat de blonde dame naar boven. Ze roept: "Ik ga even naar boven, m'n medicijn innemen." De collega moppert over de macaroni die gisteren nog in haar blouse zat.

De blonde dame en haar collega praten hetzelfde, maar lijken niet op elkaar. Het vlees dat verkocht wordt, schept kennelijk een band, een bloedband. Je praat elkaar na, klaagt een beetje en gaat naar boven voor je medicatie. De keurslager bij mij in de straat is een wellness center.

In het gras aan het strandje bij de grote weg, een snelweg in de polder, sprak hij over politiek en over zonnestralen. Hij zei: "De zon is een vader, die de moeder innig omhelst en dan vaarwel kust. Maar nooit te lang. Anders denkt de moeder dat de vader terugkomt. Dat zou het einde van de moeder zijn." En hij zei: "De politiek is ook een vader. Hij omhelst de kiezer. De vader omhelst innig en met onvoorwaardelijke liefde. Daar kan hij niets aan doen."

De torretjes kropen uit het gras via zijn broek omhoog naar zijn shirt. Sommige werden opgewacht en meegenomen door andere insecten, andere werden weggestuurd, naar een mouw, de kraag, of terug naar de broek, maar tot een gevecht kwam het niet. Tot een gevecht kwam het nooit. Er was ruimte genoeg. Er was ruimte voor iedereen. De beestjes rangschikten zich naar een onzichtbaar maar logisch ontwerp. Logisch, omdat het onvermijdelijke altijd zegeviert. Onzichtbaar, omdat het onvermijdelijke geen gezicht heeft. Niet daar. Niet in het gras aan het strandje bij de grote weg in de polder.

In zijn pak van torretjes en andere insecten was hij de koning van de lente. Hij was de Meikoning. Gekroond door insecten, gekroond door goede bedoelingen, gekroond door het onvermijdelijke. Daar kon hij niets aan doen.

Het cafxe9 waar ik carajillo drink is een duister cafxe9. De bezoekers zijn geen bezoekers. De bezoekers zijn een excuus. Het bezoek van de bezoekers is ook een excuus. Ik lees een geleende krant. De bruine suiker roer ik langzaam en kloksgewijs door de carajillo. Ik neem voorzichtig een slok. Ik neem altijd voorzichtig een slok.

Verderop probeert een francaise in het engels haar gram te halen bij een man met een hoed en lang haar. De man kijkt voor zich uit. Hij zucht. Hij weet dat zwijgen goud is. De francaise weet dat niet. Het gram is dichtbij. Haar gebroken engels klinkt luider nu het gram dichtbij is. De francaise komt boven de muziek uit, de muziek, die zestien maten lang vast loopt. Zestien is veel, maar niemand lijkt te tellen. Alleen ik.

Een zwangere vrouw staat op. Ze glimlacht en baant haar weg naar de wc. Op de wc klapt een deur hard dicht. Niemand kijkt naar de wc waar de harde knal vandaan komt. Alleen ik. Voorzichtig neem ik nog een slok van de carajillo. De carajillo is sterk. Daarom drink ik voorzichtig.

Mijn geleende krant is ook een excuus. Net als de carajillo. Ik weet niet waarom ik in het duistere cafxe9 zit. De francaise staat op. Ze gaat haar gram zoeken op de wc. Een harde klap volgt, maar ik kijk niet meer om. De man met de hoed ook niet. Hij zwijgt. Hij kijkt voor zich uit. Dan staat hij op en loopt het cafxe9 uit. Een gram kan zwaar wegen. Zo zwaar, dat een man moet weglopen voordat hij verpletterd wordt door het gram van een vrouw, een francaise, die gebroken engels spreekt.

Dan is het tijd om te gaan. Ook het weggaan is een excuus. Ik reken af en krijg te weinig geld terug van de barvrouw. Ik geef haar een fooi en zeg tegen haar: "Dank je wel." Ik zeg ook: "Tot ziens!" Ze glimlacht even en draait zich om. Dan loop ik naar buiten de regen in. De geleende krant houd ik boven mijn hoofd, maar zoals ik al zei, de geleende krant is ook een excuus.

Misschien had hij dieper moeten graven. In de diepte had hij alles kunnen vinden. De peilloze diepte heeft alles en is uitermate gul zolang je bereid bent te graven, zolang je bereid bent je geloof niet te verliezen – zelfs wanneer de anderen je uitlachen, omdat ze niet in de diepte geloven zoals jij dat doet.

In zijn zoektocht naar sneeuw was hij niet erg succesvol geweest. Er was weliswaar sneeuw, maar niet het soort sneeuw dat hem tot de zoektocht aangezet had. Om dan tevreden te zijn met wat je hebt, is dan ook zo buitensporig overdreven.

Soms is een nieuwe moeder gewenst, omdat de oude niet meer volstaat. Van moeder moet gewisseld worden zoals je ook van fiets, schoenen en abonnementen wisselt, omdat ze niet langer meer voldoen en je elders iets passends kunt krijgen of nemen of hebben, maar misschien altijd alleen maar kunt voorstellen. Waar haal je een nieuwe moeder vandaan?

De leegte van de dag laat zich het beste zien tussen twee en drie in de middag. Een grauwe hemel neemt bezit van de vooruitzichten, maar kleurt ook het verleden. Kleur of het gebrek eraan zegt veel, maar niet alles. Zelfs niet tussen twee en drie in de middag. Tussen twee en drie in de middag is de leegte vaak een welkom geschenk.

Ik heb ooit eens gelachen om een vrouw, die haar auto midden op een drukke weg tot stilstand bracht om de papieren die op een uiterst merkwaardige manier door haar autoraam naar buiten waren gevlogen op te pakken. Ik heb haar ook bewonderd. Niet alleen om de lange, slanke benen die onder de rok uitstaken – alsof een reiger in de berm stond – maar des te meer om het lef je auto zomaar neer te kwakken en over vier rijstroken je administratie, emails of aantekeningen bij elkaar te rapen. Wat kon er zo belangrijk zijn dat ze een dergelijke stunt uithaalde?

Het enige antwoord dat zich gerechtvaardigd liet opdringen was exhibitionisme. Een contract is zo weer uitgedraaid en ondertekend en wie is er zo paranoide om te bedenken dat een volgauto achter haar in de berm plaatsneemt om ook wat A4tjes van de drukke rijstroken te plukken? Alleen een geesteszieke kan dat bedenken. Exhibitionisme is ook een ziekte, maar een stillere en een wereldwijd geaccepteerde, omdat iedereen zich er schuldig aan maakt. Naast het verdrag van Geneve is het de meest nageleefde en stilzwijgende overeenkomst in de wereld. En we houden ervan omdat we onszelf erin herkennen. We geven het niet toe, want we houden ervan ons te verstoppen, maar we weten beter.